Ίσως να είναι άκαιρο στην αρχή ενός ζεστού καλοκαιριού να μιλάς για μοναξιά και απογοήτευση, είναι όμως καταστάσεις που τις συναντώ όλο και πιο συχνά μπροστά μου.
Μέσα σε λίγους μήνες, 2 φιλικά μου παντρεμένα ζευγάρια αποφάσισαν να χωρίσουν. Κάποιοι άλλοι φίλοι μετά από πολύχρονους δεσμούς, είδαν το χώμα να φεύγει από τα πόδια τους όταν τους αποκαλύφτηκε ένα διαφορετικό και πολύ τρομακτικό πρόσωπο της -κατά τα άλλα- παντοτινής τους αγάπης.
Το διαβάζω και στις αναρτήσεις της Urban Tulip. Η οποία το φωνάζει εδω και καιρό: ψάχνει τον αληθινό έρωτα και δεν τον βρίσκει. Το πρόβλημα της Urban Tulip είναι ότι ψάχνει τα πίο δύσκολα πράγματα του σήμερα: το αληθινό και τον έρωτα. Και όλα αυτά σε μια εποχή που ακριβώς αυτές οι 2 λέξεις -της αλήθειας και του έρωτα- έπαθαν νοηματική μετάλλαξη.
Τη μοναξιά την ακούω και από φίλες μου. Νιώθουν πως είναι μόνες. Ακόμα και όταν βρουν κάτι που συναισθηματικά μπορεί να τις καλύπτει, οι ίδιες νιώθουν μοναξιά και αρα νιώθουν αδέσμευτες. Τους λείπει ο ενθουσιασμός, η αλήθεια και η φαντασία.
Και είναι η μοναξιά και η απογοήτευση σχεδόν τα μόνιμα θέματα συζήτησης στις αντροπαρέες. Με ερωτήσεις του τύπου πόσο πολύ στημένη είναι, όλες είναι δήθεν, όλες ψάχνουν ένα πρίγκηπα, πόσο απότομα τον έκοψε και δεν τον άφησε να την πολιορκήσει.
Ή και πάλι σε άλλες παρέες το πόσο πολύ την βαριέται, πόσο τον έχει κουράσει, πως να της πει να αλλάξει, γιατί δεν τον καταλαβαίνει που θέλει και αυτός λίγο παραπάνω χρόνο για τον εαυτό του.
Είμαστε όλοι τσαλακωμένοι από το ερωτικό μας χτες. Ίσως. Και έτσι δύσκολα οταν πραγματικά έρχεται η στιγμή, δεν έχουμε τα αποθέματα να δώσουμε τα πάντα. Ή προτιμούμε να μας δώσουν τα λιγότερα.
Γι' αυτο σου λεω, θέλει χρόνο ο έρωτας τελικά. Θέλει να κτυπηθεί σε δυσκολίες, να δοκιμαστεί στα πάνω και στα κάτω του. Θέλει άνεση και όχι βιασύνη.
Αλλά πάνω από όλα θέλει αλήθεια.
Τι σκέψεις με πλάκωσαν ζεστό αγγλικό μεσημέρι Σαββάτου...!
9 απόψεις:
tuto pu evales oti zoume se ena kosmo mona3ias kai oti tuto to siniditopoiume mono ama megalwnume, einai mia megali ali8kia.
oso pio mitsis vreis ton erwta su, toso pio kala . etsi nomizw egw kai etsi ekama.. kai ws twra efkike mou
τό τραγούδι πού ζήτησες λοιπόν
http://www.youtube.com/watch?v=b9b9oJ0OXk4
(κάνε το emded, εἶναι πολύ καλό)
ε, ένεσιει συνταγές μαρίνο,
έσιει χημεία και προσπάθεια
...
Πολύ σωστά μιλάς φίλε Μαρίνο.
Μετά τα μέλια τζαι τον ενθουσιασμό στις αρχές, για να κρατήσει κάτι πρέπει να δοκιμαστεί. Πρέπει να είσαι ειλικρινής με τον άλλον τζαι ο άλλος με τη σειρά του ναν έτοιμος να σε ακούσει.
http://alloukiallou.blogspot.com/2009/05/blog-post_30.html
πάρε κι αὐτό
Άρεσεν μου η κουβέντα "είμαστε τσαλακωμένοι από το ερωτικό μας χτές"...
καλή συνέχεια
Μοναξιά;
Ναι, υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά είναι μόνοι στη ζωή. Και κάποιες φορές αναρωτιέμαι πως κταφέρνουν κι επιβιώνουν.
Αλλά η μοναξιά δεν έχει να κάνει με την μη ύπαρξη ερωτικού συντρόφου.
Όταν, φίλοι μου αγαπούσα - Κ. Καβάφης
Όταν, φίλοι μου, αγαπούσα —
είναι προ πολλών ετών —
στην ιδίαν γη δεν ζούσα
μετά των λοιπών θνητών.
Λυρικήν την φαντασίαν
είχον, κι αν απατηλήν,
μ’ εχορήγει ευτυχίαν
όμως ζώσαν και θερμήν.
Σ’ ό,τι έβλεπε το μάτι
πλούσιαν έδιδε θωριά·
της αγάπης μου, παλάτι
μοι εφαίνετο η φωλιά.
Και το τσίτινο φουστάνι
εφορούσε το φθηνό·
σας ομνύω μοι εφάνη
κατ’ αρχάς μεταξωτό.
Της εστόλιζαν τα χέρια
δυο βραχιόλια φτωχικά·
δι’ εμένα τζοβαέρια
ήσανε αρχοντικά.
Στο κεφάλι μαζεμένα
άνθη εφόρει απ’ το βουνό —
ποια ανθοδέσμη δι’ εμένα
είχε τέτοιον στολισμό;
Ομαλούς τους περιπάτους
πάντα βρίσκαμε μαζί,
και ή δεν είχε τότε βάτους,
ή τας έκρυπτεν η γη.
Δεν με πείθει νυν το πνεύμα
των ρητόρων και σοφών
όσον έν εκείνης νεύμα,
κατ’ εκείνον τον καιρόν.
Όταν, φίλοι μου, αγαπούσα —
είναι προ πολλών ετών —
στην ιδίαν γη δεν ζούσα
μετά των λοιπών θνητών.
Ο έρωτας, πάντα ήταν έρωτας: Συναισθήματα, παραισθήσεις, φαντασία, όνειρο, κτυποκάρδια...
Αυτό Είναι!
Δεν θα αλλάξει ποτέ.
Και καταλήγω στο ότι καμοιά φορά δεν βρίσκουμε αυτά που ζητούμε, επειδή δεν ξέρουμε τι θέλουμε.
Δεν το καθορίζουμε πρακτικά και συγκεκριμένα.
Δημοσίευση σχολίου