"25 μήνες είναι πολλοί"

Συμφωνώ πως το γεγονός πως όλο και πιο πολλοί νέοι δεν θέλουν να καταταγούν στο στρατό και καλύπτονται πίσω από "ψυχολογικούς λόγους" για να αποφύγουν την θητεία τους, δεν είναι αποτέλεσμα ενός και μόνο παράγοντα.

Η κοινωνία μας σήμερα, και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια, έχει επενδύσει στη νοοτροπία "πάμε για κλείσιμο του κυπριακού, υπάρχει λόγος να ασχολούμαστε;" και επομένως είναι σχεδόν αυτονόητο (!) πως τα 2 χρόνια της θητείας "είναι χάσιμο χρόνου".

Οι σημερινοί 18χρονοι, πήγαιναν 1η Γυμνασίου όταν άνοιξαν τα συρματομπλέγματα. Και επομένως ποτέ και κανένας δεν τους ζήτησε να κάνουν πορεία στο Λήδρα Πάλας "κατά του ψευδοκράτους". Μπορεί για πολλούς από αυτούς να τους είναι δύσκολο να αντιληφθούν τί είναι ψευδοκράτος, τί είναι κατοχή και τί είναι κατεχόμενα.

Και αυτό μπορεί να είναι λογικό,αφού θα βλέπουν τους συγγενείς τους να πηγαίνουν απέναντι για να γεμίσουν το αυτοκίνητο βενζίνη, μπορεί να ακούν τη μάνα τους να λέει πόσο ενθουσιασμένη είναι με την "τουρκού την αισθητικό που έχει το ινστιτούτο της κοντά στην πύλη Κερύνειας" και ακόμα μπορεί να πετάγονται για μπάνιο στις ακτές της Καρπασίας.

Στις μέρες μας, η κοινωνία επέτρεψε σε πολλούς 18χρονους να θεωρούν πως "πια δεν υπάρχει απειλή" και πως "η κατοχή δεν είναι ακριβώς κατοχή" και άρα "ο στρατός δεν πρέπει να είναι στρατός".

Πολλοί σημερινοί 18χρονοι έχουν ήδη δει τον πατέρα τους να αποφεύγει την εφεδρεία, έχουν συγχιστεί με την τιμωρία του στρατιώτη που κατέβασε την τουρκική σημαία και μπορεί κάπου να πήρε το αυτί τους για την υπόθεση του παραστρατιωτικού (για την οποία βεβαίως ακόμα δεν μάθαμε όλη την αλήθεια).

Γιατί, λοιπόν, να πιστέψουν πως πρέπει να υπηρετήσουν;

Αυτό, όμως που εμένα με κάνει να βγαίνω έξω από τα ρουχα μου, είναι που κανένας πρωην Υπουργός Άμυνας (και αναφέρομαι ιδιαίτερα σε αυτους που επέτρεψαν να καλλιεργηθεί επί ημερών τους η μόδα της φυγοστρατίας) δεν ερωτήθηκε για τις (μη) πράξεις του.

Αυτή άλλωστε είναι η ουσία του να συμμετέχεις στα της πολιτικής: όχι μόνο να χειροκροτείσαι και να ψηφίζεσαι. Αλλά και να κρίνεσαι για τις (μη) πράξεις σου.

Φωτογραφία : Μ.Ξενοφώντος.

"Ταιριάζει η Βίσση στο Ηρώδειο;"

Αυτή ήταν η ερώτηση που απασχόλησε το περιοδικό "Κ" της κυπριακής Καθημερινής.

Προφανώς κάνοντας copy paste το ερώτημα από την αθηναϊκή έκδοση, το περιοδικό έδειξε μια μάλλον αρνητική προδιάθεση στο να δίνονται ιστορικοί χώροι όπως το Ηρώδειο σε λαϊκούς τραγουδιστές για τσιφτετελοσυναυλίες.

Θα θυμίσω όμως: στην Κύπρο εδω και τόσα χρόνια μάθαμε να βλέπουμε ακόμα και μια τραγουδίστρια που τραγουδά τραγούδια όπως οι "τσούλλες" και "μπουμ μπουμ" να δίνει συναυλίες στους κήπους του Προεδρικού Μεγάρου, και υπό την αιγίδα της εκάστοτε Πρώτης Κυρίας να τσιφτετελοδιασκεδάζει το κοινό στα πλαίσια ενός φιλανθρωπικού σκοπού.

Έτσι -ανάμεσα σε πολλούς άλλους- Βανδή, Θεοδωρίδου, Σαρμπελ, Ρουβάς ταίριαξαν ... απόλυτα στο Προεδρικό χωρίς ποτέ κανένας από μας να αναρωτηθεί εαν ο χώρος -και αυτό που συμβολίζει- μπορεί να αποτελεί συναυλιακό στάδιο για κάθε πονεμένο -αλλά λαμπερό- αοιδό.

Η Πολιτεία γιόρτασε την είσοδο της Κύπρου στην Ε.Ε. τον Μαϊο 2004, με μια δωρεάν λαϊκή συναυλία της "απόλυτης Βίσση" στην Πλατεία Ελευθερίας, ενώ προ μερικών ετών ο -τότε- Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού Πεύκιος Γεωργιάδης δήλωνε δημόσια πως είναι "φαν του Σάκη."

Του ίδιου -δηλαδή- τραγουδιστή που το 1998 εμείς οι Ελληνοκύπριοι και τα εθνικά μας media, κοντέψαμε να γδάρουμε ζωντανό επειδή αποφάσισε να δώσει συναυλία στην πράσινη γραμμή με τον Τούρκο συνάδελφό του Μπουράτ Κουτ.

Γιατί, λοιπόν αναστατώθηκε το σύστημα που η Βίσση τραγούδησε στο Ηρώδειο;

Δεν είναι η Βίσση που το 2005 επιλέγηκε να εκπροσωπήσει το έθνος για τον αγώνα της Eurovision καθώς "ήταν η μόνη που μπορούσε να φέρει ξανά την νίκη";

Δεν είναι η Βίσση που το 2008 επιλέγηκε από το Δήμο Λάρνακας να διοργανώσει συναυλία στις Φοινικούδες, για "την κορύφωση των εορτασμών" για τα 4000 χρόνια ιστορίας της πόλης;

Γιατί λοιπόν γίνεται πρωτοσέλιδο εαν ταιριάζει το ιστορικό Ηρώδειο με τα τραγούδια "της απόλυτης";

Νομίζω πως έπειτα από τόσα χρόνια συνεχόμενης αντιφατικής πολιτικής από την ίδια την Πολιτεία και τα media, το να το αμφισβητούμε, ίσως να αποτελεί έγκλημα...

...Ή πάλι ίσως να αποτελεί μια φωτεινή -και επικίνδυνη- ένδειξη πως αρχίσαμε να βλέπουμε την γυμνή αλήθεια. Και αυτή η αλήθεια μας ενοχλεί!

Καλά καθούμενα

Πάει μια δεκαετία από τότε που άνοιξαν τα "Καλά Καθούμενα".

Η συνταγή που ακολούθησε ο ιδιοκτήτης ήταν η ακριβώς αντίθετη με τη μόδα της εποχής.

Έτσι, αποφάσισε να ανοίξει το μαγαζί του όχι στην δημοφιλή Μακαρίου και Στασικράτους, αλλά στην -τότε- υπανάπτυκτη περιοχή της Φανερωμένης στην παλιά πόλη, λίγα μέτρα από την πράσινη γραμμή.

Στα Καλά Καθούμενα, μπορεί κανεις να απολαύσει κυπριακό καφέ, αυθεντική λεμονάδα (όπως της γιαγιας) και να τσιμπήσει πίττα με χαλούμι. Όλα στις πιο χαμηλές τιμές της πόλης.

Είναι απόλαυση να κάθεσαι κάτω από την κληματαριά, απόγευμα, και να συναναστρέφεσαι με τους γύρω σου σε αυτό το μοντέρνο καφενείο. Μέσα στην εμπειρία είναι να βλέπεις τον κόσμο που μπαινοβγαίνει στην Παναγία της Φανερωμένης, να ακους τον Χότζα "από απέναντι" και να παρακολουθείς τα παιχνίδια των πιτσιρικάδων στη στοά.

Ο κόσμος που συχνάζει στο στέκι, είναι πολυσύνθετος. Από φανατικούς αναγνώστες του Christofias watch μέχρι δημοσιογράφους του "Πολίτη", από αποφοίτους του American Academy μέχρι ψιλοαναρχικούς.

Στα "Καλά Καθούμενα" έτυχε να πετύχω 2-3 φορές και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη να κάθεται με την παρέα του, λίγο πριν δώσει συναυλία στο Αρχοντικό της Οδού Αξιοθέας.

Εαν δεν είσαι σίγουρος για το τι αρέσει στην κοπέλα σου, μην την πάρεις στα Καλά Καθούμενα. Το μαγαζί, απαιτεί χαλαρούς πελάτες που ξέρουν να παραγγείλουν και κάτι διαφορετικό από καπουτσίνο ή fredo.

Γύρισε την πλάτη στο στημένο και ακριβό Οκτάνα και επέλεξε το πιο αυθεντικό -ίσως- στέκι της Λευκωσίας.

Ιδιαίτερα αν πετύχεις μουσικούς που παίζουν παραδοσιακή μουσική με σαντούρι και λαούτο τα Καλά Καθούμενα θα σου χαρίζουν μικρές στιγμές από την ίδια την ψυχή της πόλης!

ΥΓ.: Μεγάλο μείον είναι το γεγονός ότι τα Καλά Καθούμενα κλείνουν σχετικά νωρίς. Εαν όμως έμεναν μέχρι αργά, ίσως να μην ήταν το σύγχρονο καφενείο που είναι σήμερα!

Dolce

Δεν πέρασαν 2 βδομάδες από τότε που άνοιξε τις πύλες του και το club Dolce στη Λεμεσό, έγινε το talk of the island.

Οι ιδιοκτήτες έπαιξαν με τους γνωστούς όρους του παιχνιδιού και φαίνεται πως τους βγήκε: το club απέκτησε τη φήμη της δύσκολης πόρτας, του εντυπωσιακού διάκοσμου, του "καλού κόσμου" και της ακριβής κράτησης.

Ουρές πολυτελών αυτοκινήτων κάνουν παρέλαση τα βράδια του Σαββατοκυρίακου, μεταφέροντας διψασμένους-για-ένα-ποτό-στο-Dolce- πελάτες. Και η χολιγουντιανή αυτή εικόνα, προσέθεσε ακόμα πιο πολύ στο glamour image του club.

Kαι έτσι, αφού συζητήθηκε στη Λεμεσό, το Dolce έκτισε το μύθο του και σύντομα προκάλεσε το ενδιαφέρον της "κοσμικής" Κύπρου.

Μην ξεγελιέστε, όμως. Το Dolce δεν είναι απολύτως τίποτε το ιδιαίτερο.

Ή μάλλον για να το πω διαφορετικά: το Dolce απευθύνεται αποκλειστικά στους ματαιόδοξους 30χρονους που απολαμβάνουν να διασκεδάζουν σε στάση προσοχής και σε 45 χρονους βαριεστημένους που θέλουν να πείσουν τους εαυτούς τους πως ακόμα είναι μέσα στα πράγματα.

Βέβαια, το Dolce έχει όντως ένα όμορφο διάκοσμο -που θυμίζει, όμως, αθηναϊκό γκλαμουράτο καλοκαιρινό bar και επομένως δεν αποτελεί κάτι πολύ πρωτότυπο-.

Παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των 2 αισθησιακών χορευτριών να "ανεβάσουν την θερμοκρασία", η σύσσωμη πελατεία του Dolce επιμένει να παρακολουθεί παγωμένα τους γύρω της, με το ποτήρι ανα χείρας και τα πόδια σφικτά κολλημένα στο έδαφος.

Συμπερασματικά, αν είσαι ο χαλαρός τύπος που θέλεις να περάσεις μια όμορφη βραδυά στη Λεμεσό, απέφυγε το Dolce.

Αν όμως καίγεσαι για την πιο συγκλονιστικά παγωμένη διασκέδαση της ζωής σου, τότε άρπαξε την ευκαιρία να βρεθείς εκεί. Είναι σχεδόν δεδομένο πως θα έχεις πολλά να πεις με τους φίλους σου στο Pralina.

Pascucci

Ξεκίνησε ως ένα από τα πιο εκλεκτικά καφέ της Λεμεσού.

Χωρίς υπερβολη, το Pascucci δεν είχε σχεδόν τίποτε να ζηλέψει από ένα καφέ του Μιλάνο. Ιδιαίτερο design, πολλές και καλές επιλογές στο μενού, προσεγμένα πιάτα, και παρουσίαση που σε μαγνητίζει.

Στην πορεία, όμως, το μαγαζί θυσίασε το προσεγμένο και large περιβάλλον του για να γεμίσει με περισσότερα τραπεζάκια και επομένως να κουράσει για την πολυκοσμία του.

Σήμερα, το Pascucci έχει -κατά τη γνώμη μου- το καλύτερο μενού καφέ της Κύπρου, αλλά έχει ανάγκη από αλλαγή φιλοσοφίας. Με άλλα λόγια: αφού προσφέρει ένα ακριβό καφέ, πρέπει να μάθει να δίνει και την ανάλογη ιδιαίτερη περιποίηση στον πελάτη του.

Οι υπέροχες και πολλές επιλογές που προσφέρει για κρύο ή ζεστό καφέ, που δεν στοιχίζουν λιγότερο από 9 ευρώ (!) είναι ένας σημαντικός λόγος να μην το επισκεφτείς σε καθημερινή βάση.

Παρά ταύτα, το μαγαζί είναι σχεδόν πάντα γεμάτο. Και δυστυχώς είναι τόσο πολύ γεμάτο, που καταντά κουραστικό...


ΥΓ.: Το Pascucci ταιριάζει πολύ με το κλίμα της Λευκωσίας. Νομίζω πως είναι καιρός οι ιδιοκτήτες του να ..τολμήσουν να το εισαγάγουν στην πρωτεύουσα. Μπορεί,τότε, να ζήσουμε και το τέλος του θρυλικού σνομπίστικου Pralina.

Guaba

Το Guaba είναι εδω και χρόνια το πιο alternative στέκι της Κύπρου.

Φέτος, αν και μετακόμισε σε πιο κεντρική περιοχή της Λεμεσού, συνεχίζει να διατηρεί τον ίδιο cool χαρακτήρα του.

Η καλύτερη μέρα για να πας είναι η Κυριακή.

Το στέκι εδω και χρόνια έχει το πιστό του κοινό, που ανανεώνεται και μεγαλώνει με γρήγορους ρυθμούς. Έτσι,μαζεύει από 18χρονους τελειόφοιτους μέχρι 25χρονους (το πολύ!) φαν της trance μουσικής.

Σχεδόν όλοι τους κυκλοφορούν με την τελευταία τάση που τους θέλει να φορούν το σωβρακάκι Calvin Klein ή Diesel κάτω από το μαγιό τους και να φαίνεται , ενώ οι κοπέλες πρέπει απαραιτήτως να πίνουν μπύρα και να φωνάζουν έξαλλα ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Το Guaba έχει τη δική του σχολή στη διασκέδαση, αφού εδω και καιρό επέβαλε τους δικούς τους χαλαρούς όρους στη διασκέδαση της πόλης.

Δεν είναι τυχαίο πως μπορεί να είναι το μοναδικό μέρος της Κύπρου που θα φας πόρτα "επειδή είσαι καλά ντυμένος". (Αυτό και αν είναι αδιανόητο για τους αποφοίτους του E.S.) Απαιτεί λοιπόν χαλαρή διάθεση και καλοκαιρινό ντύσιμο.

Κυρίως τα Σαββατοκυρίακα μαζεύει κόσμο από τις 4 το απόγευμα μέχρι νωρίς το βράδυ, ενώ οι πελάτες ενθαρρύνονται να βρεθούν στο χώρο με μαγιό, αφού -αραία και που- τα λάστιχα της πρόχειρης "οροφής" ρίχνουν παντού νερό. (και πιστέψτε με είναι κάμποσο!)

Το Guaba προσφέρεται και για γνωριμίες , αφού υπάρχει η αίσθηση πως όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, ενώ οι πολλοί χρωματιστοί και άνετοι καναπέδες του στην άμμο -που δεν προκρατούνται δια τηλεφώνου!- είναι μια χαλαρή επιλογή για όσους δεν καίγονται για έξαλλο χορό αλλά πορώνονται με τη φάση της new age culture.

Εννοείται πως δεν θα κάνεις κράτηση για τραπεζάκι, ενώ απέφυγε να πας με παρέα Λευκωσιατών που μπορεί να έχει ως κόλλημα "το γιατί δεν είχε σαπούνι στις τουαλέτες".

Tip: Άρπαξε με την παρέα σου την... τενέκα με τον πάγο και τις μπύρες που περιφέρουν οι γκαρσόνες και τόλμησε να δοκιμάσεις το kebab, που είναι ακόμα μια καινοτομία του φετινού Guaba.

Αν και ο ψήστης μπορεί να μην σε εμπνεύσει, το σουβλάκι του είναι μια αδιαμφισβήτητη value for money επιλογή!

Απεριτίβο.

Είναι η μόδα των τελευταίων μηνών στη νυχτερινή Λευκωσία. Και φαίνεται πως έχει μια καλή συνταγή. Όταν τα Sfinakia έχουν ανάγκη από ένα extra χώρο για μπύρα ή martini, φαίνεται πως φιλοξενούν τον κόσμο τους στο Απεριτίβο.

Δεν ξέρω εαν τελικά το μαγαζί θα έχει την ίδια μοίρα με τα προηγούμενα "στέκια - πυροτέχνημα" της πόλης, (δες: το περιβόητο Taz Mahal και παλαιότερα το Γαια, όπου παρά το αρχικό τους εντυπωσιακό opening , έπειτα έσβησαν από το χάρτη).

Μπορεί, όμως, και να κρατήσει περισσότερο.

Δεδομένο πάντως είναι πως τις busy Τετάρτες του, το Απεριτίβο αποτελεί μια καλούτσικη επιλογή , ιδιαίτερα για τους singles της παρέας, αφού η διαρρύθμιση του χώρου και το όλο κλίμα δίνουν την ευκαιρία για νέες γνωριμίες.

Και αυτό -πέρα από την πλάκα- φαίνεται πως είναι και το μεγάλο του "ατού" σε σχέση με τα"αντίπαλα" Zoo Lounge και Brewery: ο κόσμος του (ηλικίας γύρω στα 30+) ψάχνεται και το δείχνει. Και είναι ανοικτός για συζήτηση και νέες επαφές.

Κατά τα άλλα, η Λευκωσία παρά τις φιλότιμές της προσπάθειες να αποκτήσει ένα πιο ανάλαφρο καλοκαιρινό nightlife, υστερεί κατά πολύ της καλοκαιρινής Λεμεσού. Ιδιαίτερα μετά και το άνοιγμα του εντυπωσιακού γκλαμουράτου Dolce, η Λεμεσός επιβεβαίωσε πως είναι η πόλη που ξέρει να ζει και να διασκεδάζει!

Πάντως, πριν βρεθείτε για πρώτη φορά στο Απεριτίβο, καλό είναι να είστε προετοιμασμένοι για το άβολο παιχνίδι του "ψάξε την πόρτα να την βρεις". Δεν είναι αυτονόητο πως πρέπει να κάνεις το γύρο της πολυκατοικίας για να ανακαλύψεις πως η κύρια είσοδος του μαγαζιού είναι κρυμμένη... κάπου πίσω.

Και επίσης, εαν όντως θέλεις να κάνεις παιχνίδι, προετοιμάστου να δεις μπροστά σου από την Τερέζα και τις φίλες της (όλες γνωστές από τα φωτορεπορταζ του Beautiful People) με τον εισαγώμενο μαϊντανό Σπύρο Ρέβη, μέχρι την 30αρα μάνα που χώρισε πρόσφατα και εργάζεται ως υπαξιωματικός στην Εθνική Φρουρά.

Για τις γυναίκες που θέλουν να γνωρίσουν τον (και καλά) "δεν-είμαι-ο-κλασικός-Λευκωσιάτης" τύπο, που οδηγεί Mercedes και καπνίζει πουράκι, είναι μια άριστη επιλογή!

Έξι πακέτα τσιγάρα ημερησίως.

Ο Νίκος Λούβρος είναι θυμωμένος.

Ο ιδιοκτήτης του Booze στην Αθήνα, που καπνίζει 6 πακέτα τσιγάρα ημερησίως, από σήμερα ξέρει πως τα πράγματα γι' αυτόν στην Ελλάδα μπορεί να είναι ζόρικα. Σήμερα, 1 Ιουλίου, το κάπνισμα απαγορεύεται στους δημόσιους χώρους. Και γι' αυτό αντιδρά.

Εντός των ημερών, ο Λούβρος και μια παρέα από άτομα που υιοθετούν τις ίδιες απόψεις, περιμένει την έγκριση από τον Άρειο Πάγο του κόμματος Κ.Ο.Τ.Ε.Σ. (δηλαδή Καπνιστικές Ομάδες Τομέων Εικαστικής Συγκρότησης). Το κόμμα, δηλαδή που δημιούργησαν και που έχει ως βασική του αρχή το σεβασμό του δικαιώματος των ανθρώπων να καπνίζουν όπου και όποτε αυτοί επιθυμούν.

Μάλιστα, όπως ο ίδιος δήλωσε, το μαγαζί του θα είναι το γραφείο του νέου κόμματος και επομένως θα αποτελεί ένα νόμιμο άσυλο προστατευόμενο από τον νόμο όπου οι πελάτες θα μπορούν να καπνίζουν ελεύθερα και ευτυχισμένα.

Πέρα από την πλάκα και τον ειρωνικό υπαιγμό στη σοβαρότητα, που κρύβει το ευφυές ΚΟΤΕΣ, η απαγόρευση του καπνίσματος στους δημόσιους χώρους στην Ελλάδα, έχει δημιουργήσει μια μεγάλη συζήτηση.

Ακαδημαϊκοί, δικηγόροι , κοινωνιολόγοι και δημοσιογράφοι παρενέβησαν δημόσια υπερ ή κατά του μέτρου σε μια συζήτηση για δικαιώματα, ευθύνες, δημοκρατία και ανυπακοή.

Πάντως, ο πρόεδρος του ΚΟΤΕΣ, Νίκος Λούβρος, δήλωσε -ανάμεσα στα πολλά άλλα- πως εαν ήταν πρωθυπουργός θα καθιέρωνε το σκάκι ως υποχρεωτικό μάθημα στα δημοτικά ενώ θα διεκδικούσε από τον ΟΗΕ την κήρυξη όλης της Ελλάδας ως προστατευόμενης χώρας, λόγω της αρχαίας της κληρονομιάς.

Αν και δεν έχω πάρει ξεκάθαρη θέση στο θέμα, θα έλεγα πως απολαμβάνω τις εξόδους μου στην Αγγλία, όπου η απαγόρευση του τσιγάρου ισχύει με μεγάλη αυστηρότητα.

Νιώθεις μεγάλη ανακούφιση όταν μετά από μια βραδυνή έξοδο, δεν μυρίζουν τα ρούχα και τα μαλλιά σου τσιγαρίλα. Όπως λένε και οι γιατροί, αυτό το περιβάλλον είναι και πολύ πιο υγιές.

Στις 7 το απόγευμα

Τα πιο πάνω πλάνα είναι από την παραλία του Flocafe στην Λεμεσό.

Όταν κατά τις 7 το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, η παραλία είχε σχεδόν αδειάσει και οι ακαθαρσίες στην άμμο φάνηκαν να είναι εντυπωσιακά πολλές, επιβεβαιώθηκε το πόσο πολύ ξεφτίλες είμαστε. Αλλά και το πόσο πολύ σεβόμαστε τους εαυτούς μας.

Είναι εύκολο πράμα, ειδικά εμείς οι νέοι να κατηγορούμε τους άλλους για ό,τι στραβό συμβαίνει γύρω μας.

Όταν βλέπω, όμως, τις πιο πάνω εικόνες, αναρωτιέμαι: μήπως τελικά όλοι εμείς είμαστε το ίδιο άθλιοι και απαράδεκτοι με αυτούς τους τόσους άλλους που κατηγορούμε;

Δηλαδή, μήπως τελικά δεν διαφέρουμε σε τίποτε με τον κάθε ελαττωματικό και διεφθαρμένο αστυνομικό, με τον κάθε λαϊκιστή βουλευτή και με τον κάθε επιχειρηματία που λαδώνει για να γίνει η δουλειά του;

Και άρα, τελικά, εαν είναι όντως έτσι, απλά ρωτώ: μέχρι που θα φτάσει ο πάτος;

υγ.1: Ασφαλώς και τα πιο πάνω πλάνα δεν αποτελούν την αποκάλυψη του αιώνα. Είναι, όμως, ενδεικτικά της ασυνειδησίας μας.

υγ.2: Σ' ευχαριστώ Αθηνά για την βοήθειά σου (σε μονταζ και... εικονοληψία!)

Χρεοκοπία.

Δεν ξέρω αν με καταλαβαίνεις φίλε.

Τους έχω βαρεθεί όλους.


Κάθε φορά που έρχομαι στον τόπο μου, επιβεβαιώνω την αθλιότητά μας. Και θυμώνω. Και επαναστατώ. Αναρωτιέμαι που πάμε. Τι δείχνει η πυξίδα μας. Εαν έχουμε την συναίσθηση των πράξεών μας.


Μην αρχίσεις να μου λες πως ανήκω στο τάδε κόμμα και γι΄αυτό τα βλέπω όλα καχύποπτα.Το ξέρεις πως δεν ανήκω πουθενά. Τους βαρέθηκα όλους. Σου το λεω ξανά: όλους!


Διαβάζω το γαϊτανάκι που ξεκίνησε για τους διορισμούς στα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών, για την Επιτροπή Δημόσιας Υπηρεσίας και όλα αυτά τα καλά ρουσφέτια υπό μορφή διορισμών που ετοιμάζονται να παρελάσουν μπροστά μας.


Δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Και φέτος, όπως γινόταν εδώ και χρόνια, θα παιχτεί το ίδιο σενάριο. Η ολιγαρχία των κομματικών επιτελείων θα αποφασίσει για εμάς.


Ποιος, όμως, τους έδωσε το δικαίωμα να μας ξεφτιλίζουν τόσο πολύ; Γιατί μένουμε σιωπηλοί στην αναξιοκρατία που επιβραβεύεται δημόσια;


Κάθονται οι ηγέτες των κομμάτων και αρχίζουν τα παζαρέματα: ο τάδε κύριος να μπει στο συμβούλιο της ΑΤΗΚ, ο τάδε στο ΡΙΚ , η κυρία τάδε στην ΑΗΚ και ο κύριος τάδε να μπει στην ΕΔΥ. Έκλεισε. Η απόφαση επάρθη.


Ο άλλος πρόεδρος του άλλου κόμματος θα πει τα δικά του. Θα τσακωθεί, θα διεκδικήσει, θα φωνάξει, θα σχεδιάσει. Όλα και όλοι, με στόχο ο καθένας να ικανοποιήσει τους δικούς του. Να πάρει εξουσία για να ελέγξει και επομένως να επαναβεβαιώσει το ρόλο του. Μιλά κανένας για πολιτική; Για ιδεολογία; Για όραμα; Όλα καλύπτονται από τη μεγάλη ομπρέλα του κομματικού πατριωτισμού.


Τολμά κανένας να τους πει "ρε παιδιά, υπάρχουν και άλλα άτομα που μπορούν να προσφέρουν. Που έχουν κάνει σπουδές, έχουν άποψη και όραμα για αυτό το θέμα"; Αν δεν έχεις πίσω σου την κομματική ταυτότητα , η φωνή σου είναι στο mute. Και αρα είσαι καταδικασμένος στην αφωνία.


Δεν είναι οι ίδιοι κύριοι που προ μηνός μας έλεγαν πως διαφωνούν και μπορεί να αποχωρήσουν από την κυβερνητική συνεργασία;


Δεν είναι οι ίδιοι που σε κάθε εκλογές μιλούν για ευρώπη, για αξιοκρατία, για σεβασμό των πολιτών;


Σήμερα, γύρισαν σελίδα και ετοιμάζουν το φαγοπότι της εξουσίας. Για άλλη μια φορά.


Το θέμα, φίλε μου, δεν είναι αν είναι καλός ή κακός ο Χριστόφιας. Ούτε εαν προτεραιότητα πρέπει να είναι το κυπριακό και επομένως σε όλα τα άλλα θέματα "πρέπει να υπάρχει συναίνεση."


Και επίσης μην αρχίσεις να μου λες πως και οι άλλοι τα ίδια ή και χειρότερα έκαναν.


Τα πράγματα για μένα είναι απλά: έχω φτάσει στα 27 μου, έχουμε 2009 και ρωτώ: γιατί τα κόμματα να έχουν καλύψει κάθε πρωτοβουλία, κάθε εξουσία, κάθε συμβούλιο, κάθε οργανισμο, κάθε σωματείο και κάθε μυαλό σε αυτό τον τόπο;


Τι καταλάβαμε που εδω και τόσες δεκαετίες το ΑΚΕΛ, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ είχαν πάντα άποψη για όλα; Από το ποιο μέλος τους θα μπει στα συμβούλια των ημικρατικών οργανισμών, στο ποια φοιτητική παράταξη θα πρέπει να έρθει πρώτη στο χωριό της Κρήτης, τι πρέπει να γίνει με το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου και για το ποιος πρέπει να είναι ο επόμενος Αρχηγός Αστυνομίας;


Δες τα πράγματα, όπως είναι φίλε μου και πες μου: με ποιο κριτήριο τα κόμματα σήμερα ασκούν την εξουσία τους;


Μια αόρατη παγκομματική δικτατορία λειτουργεί στον τόπο μας, με δικαιολογία και νομιμότητα τη δική μας ψήφο.


Και έτσι στο τέλος, ο τάδε πρόεδρος , του τάδε κόμματος που έλαβε το τάδε ποσοστό στις εκλογές, κλέβει την ψήφο σου και έχει άποψη για σένα. Και το χειρότερο. Την άποψη αυτή την νομιμοποιεί στην δική σου ψήφο.

Η ψήφος σου για τις ευρωεκλογές, τις δημοτικές και τις βουλευτικές τους νομιμοποιεί σήμερα να απαιτήσουν περισσότερα βολέματα στους δικούς τους.


Μην αρχίσεις την μουρμούρα.

Τα πράγματα δεν με ενδιαφέρει αν ήταν χειρότερα πριν 5 ή 10 χρόνια.


Με αφορά το σήμερα. Με καταλαβαίνεις;


Και σήμερα νιώθω πως δεν μπορώ να αναπνεύσω αν πρώτα δεν κάνω "εκείνο το τηλέφωνο που θα σπρώξει τα πράγματα..."


Όλοι είναι συνυπεύθυνοι.
Συνυπεύθυνοι και εμείς που βολευόμαστε κάθε φορά που τους έχουμε ανάγκη.

Ο Johnny στη χώρα των θαυμάτων.

Κι όμως!

Ο πιο κάτω κύριος είναι ο Johnny Depp ντυμένος Mad Hatter για τις ανάγκες της νέας ταινιας του Tim Burton "Η Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων"

Η ταινία αναμένεται να κυκλοφορήσει το 2010 και νομίζω πως η μεταμόρφωση του Depp είναι μια καλή αρχή για το τι πρέπει να περιμένουμε!

Η δημοσκόπηση της Guardian.

Πατήστε ΕΔΩ για να στηρίξετε το ελληνικό αίτημα επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στη σχετική δημοσκόπηση της βρετανικής εφημερίδας Guardian.

Μέχρι πριν λίγη ώρα, η διαφορά ήταν συντριπτικά υπερ της επιστροφής.

Όσο πιο μεγάλη, όμως, θα είναι η συμμετοχή, τόσο και πιο δυνατή θα είναι η φωνή μας!

sms: Η κυρία Θεσσαλία ακόμα περιμένει.

Ο Μπαρόζο ήρθε, μίλησε, έφαγε και άκουσε τους πολιτικούς, τους κομματάρχες και τους πρέσβεις.

Ευχήθηκε για λύση και επαναβεβαίωσε πως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα παρακολουθεί από κοντά τις διαπραγματεύσεις για το κυπριακό.

Αυτό, όμως, που δεν είδαμε να κάνει , είναι να ακούσει τους ίδιους τους πολίτες της Κύπρου.

Εαν όντως ο Μανουέλ Μπαρόζο είναι ένας φίλος της Κύπρου που θα έχει ρόλο για το μέλλον της πατρίδας μας, και εαν όντως είναι ο πρόεδρος της Επιτροπής που θα σπρώξει τα της επίλυσης, θα έπρεπε να είχε την ευκαιρία να επικοινωνήσει άμεσα με τους πολίτες της Κύπρου. Τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Με όλους όσοι ακόμα υποφέρουν από την εισβολή και την κατοχή. Με όλους εμάς που χωρίς να βλέπουμε πολιτικάντικα και νομικίστικα την λύση, έχουμε το όραμα να επανενώσουμε την πατρίδα μας. Έχουμε το όραμα να ζήσουμε σε μια ελεύθερη, δίκαιη πατρίδα.

Κοιτάζω τα τηλεοπτικά πλάνα με τους συγγενείς των αγνοουμένων που στέκουν στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας και αγωνίζονται για τα αυτονόητα.

Η κυρία Θεσσαλία από την Κερύνεια, άρπαξε την ευκαιρία και μίλησε για λίγα λεπτά στον Μπαρόζο. Είναι πρόσφυγας και συγγενής αγνοουμένων. Είχε ένα από τα πιο κεντρικά μαγαζιά στο λιμάνι της Κερύνειας. Γι' αυτό και μιλά καλά αγγλικά. Ήταν αρχόντισα στην πόλη της και η εισβολή την κατάντησε πρόσφυγα.

Κι όταν , λοιπόν, η κυρία Θεσσαλία κατάφερε και μίλησε για λίγο στον Μανουέλ Μπαρόζο στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, μαζί με μια χούφτα μαυροφορημένες γιαγιάδες που ακόμα περιμένουν να μάθουν για τους δικούς τους, εκείνη ήταν η πρώτη και μοναδική, ίσως, στιγμή του ταξιδιού του που ο ευρωπαίος πολιτικός άκουε όχι απλά την φωνή μιας μάνας, αλλά τον πόνο της ίδιας της Κύπρου.

Και ήταν εκείνη η στιγμή που ο Μπαρόζο βρέθηκε αντιμέτωπος με την γυμνή αλήθεια του κυπριακού. Χωρίς τις δεσμευσεις συμφωνιών, χωρίς τις αποφάσεις επιτροπών και τις επεξηγήσεις όρων. Η κυρία Θεσσαλία πήρε απάνω της -για άλλη μια φορά- την ευθύνη να διεκδικήσει την ουσία.

Να διεκδικήσει την χαμένη της αξιοπρέπεια. Να διεκδικήσει απλά αυτά που δικαιούται. Αυτά που και εμείς ίσως να ξεχάσαμε...

ΥΓ.: Να θυμηθώ πως δεν ξεχνώ.

Το τελευταίο χειροκρότημα.

Τις 3 τελευταίες παραστάσεις της δίνει η μεγάλη ηθοποιός Έλλη Κυριακίδου.

Μετά από 57 χρόνια στην υπηρεσία του θεάτρου, η Έλλη Κυριακίδου επέλεξε να αποχαιρετήσει το κοινό της με ένα συμβολικό έργο: το "Περσόνα" του Μπέργκμαν.

Ένα έργο που αφορά τις τελευταίες μέρες μιας μεγάλης ηθοποιού.Άρρωστη από αλτζχαϊμερ, μένει στο σπίτι μαζί με την νοσοκόμα της και θυμάται όλα όσα έζησε. Πάνω από όλα όμως, εξομολογείται αυτά που ψυχικά την ταλαιπωρούν.

Και έτσι στο τέλος εξαγνίζεται.

Όπως κάθε ρόλος που έπαιξε η μεγάλη ηθοποιός, στο τέλος η ίδια λυτρώνεται από το δράμα της. Και η λύτρωση αυτή έρχεται με το θάνατό της.

Η Έλλη Κυριακίδου, πιο ώριμη από ποτέ, επιβεβαιώνει επι σκηνής το πόσο μεγάλη ηθοποιός είναι.

Σήμερα Πέμπτη στις 8.30 είναι η τρίτη και τελευταία παράσταση του έργου. Και το τελευταίο, χειροκρότημα για την μεγάλη ηθοποιό.

ΥΓ.: Ίσως ο ΘΟΚ να έπρεπε να είχε ένα θεσμό σύμφωνα με τον οποίο κάθε ηθοποιός που υπηρετεί το θέατρο στην Κύπρο για δεκαετίες, να μπορεί να δίδει την τελευταία του παράσταση υπό την αιγίδα του Θεατρικού Οργανισμού. Κάτι, δηλαδή, αντίστοιχο που κάνουν τα ποδοσφαιρικά σωματεία για τους ποδοσφαιριστές που έγραψαν ιστορία στα γήπεδα και αποχαιρετούν οριστικά μια ομάδα.

Οι παραστάσεις της Κυριακίδου έγιναν σε ένα χώρο (θέατρο Κωνστάντια) που δεν αρμόζει για την περίσταση.

Υπήρχε μεγαλύτερη ένδειξη τιμής σε μια ηθοποιό που υπηρέτησε για τόσα χρόνια τα πολιτιστικά της Κύπρου και σε μια δύσκολη εποχή, από το να φιλοξενηθεί η τελευταία της παράσταση στο κρατικό θέατρο;

Νεα γεωγραφία.

"Αγαπούσε μια κοπέλα που έμενε στην Ξάνθη.

Δεν τον άφηναν να πάει.

Άπλωσε κι αυτός το αντίσκηνό του σ' ένα ερημικό δέντρο

κι έγραψε πάνω με μια κιμωλία: Ξάνθη.

Τι ματαιότης οι αποστάσεις!"

Τάσου Λειβαδίτη

.